سنگ ها و سيب ها ... - نسيمي از بهشت ...

جبران خليل جبران :

« آنک که خدا مرا بسان سنگريزه اي درون اين

درياچه شگفت افکند ، سطح آب را باچرخابهاي

بيشمار پراکنده ساختم اما آنگاه که به قعر آب

رسيدم سراسر خاموش شدم./ »

آري ! او چنين پنداشت اما گويي پندار سبز

چنين مي انديشد که :

« انسانها دو دسته اند عده اي سنگ و عده اي سيب اند .

آغاز آنها مشترک است ، هر دو هنگام ورود به درياچه

شگفت دنيا چرخبهاي بيشماري را به دور خود مي سازند و

ديگران را تحت تأثير قرار مي دهند./

اما پايان آنها حکايتي است بس متفاوت !

سنگزيزه ها بناچار پس از مدتي به قعر آب خواهند

رسيد و خاموش خواهند شد . /

آنها هرگز به قعر آب نخواهند رفت و خاموش

نخواهند شد . آنها جاودانه در درياچه باقي خواهند

ماند و در هر تلاطم امواج چرخابي ديگر خواهند

ساخت ./

آنها روزي به آسمان بر خواهند گشت و ابرها را

خواهند پيمود و در آخرين نقطه آسمان در

کنار محبوبشان تا ابد خواهند زيست . / »

سيّد صدرا / بهار /82

نوشته شده در پنجشنبه 4/5/1386ساعت 8:23 صبح توسط گنجشک کوچک
نظرات ديگران()

ليست کل يادداشت هاي اين وبلاگ