خدايا!

ماه رمضانت هم رسيد...

فرصت دوباره براي آشتي ...

چقدر احمقانه فکر مي کردم که هنوز ...

هنوز سه چهار روز مونده ...

يعني خودمو زده بودم به اون راه يا واقعاً حواسم نبود...

نمي دونم!

اما اون شور و شوقي که قبل از نيمه شعبان داشتم ، همش از سرم پريده بود ....

راستش خدا جان ! امسال خيلي ترسيده بودم ...

مي ترسيدم به اين ماه رمضان نرسم ...

مي ترسيدم مرگ نذاره به مهمونيت برسم ...

شايد به خاطر ترس بود که شيريني آمدنش رو نتونستم بچشم...

آره ! شايد به خاطر ترس بود...

شب آخر دعا خوندم : اللهم رب شهر رمضان ، منزّل القران .... اللهم انه قد دخل شهر رمضان ...

اما هنوز خيال مي کردم آخر شعبانه! ولي ... ولي ، اول رمضان بود ...

خودمو زدم به حماقت يا واقعا ....

نمي دونم!

شب آخر اصلا حسش نبود ... يعني حس ورود به ماه مبارک...

انگار اتفاقي نيفتاده بود .....

يعني افتاده بود ها! ولي من مشاعرم از کار افتاده بود ....

حتي اشکهاي موقع مناجاتم هم سرد بود !

از دو ماه قبل قرار گذاشته بوديم ، گناه تکوني !

اما دريغ...!

مثل اينکه يه سال گذشته بد مدل خرابکاري کرديم ...

اينم وضع فجيح ورود ما به ماه رمضان ...!

راستي خدا جان !

يه مطلب وحشناک شنيدم نمي دونم چقدر درسته ...

« ميزان قبولي صوم و صلاة و بهره گيري از ماه مبارک به ميزان شور و شوقي که هنگام ورود به اين ماه داريم بستگي دارد ...»

وايييييييييييييي نه !

نه!

خدا جان!

ولي حالا که وارد شديم ، ديگه شايد فرقي نکنه که ورودمون چه مدلي بوده ! مي گم بهتر نيست به فکر بهره بردن از باقي ايام ماه باشيم ؟!!! اين يکي دو روز که گذشت . خدايا ! باقي روزها اين مدلي نگذره....!

خدايا چگونه شکرت کنم که عمرم را به سالي ديگر کشاندي و با اين همه بار گناه به رمضاني ديگر رساندي؟خدايا چگونه از عهده ي شکرت به در ايم که من لايق مهماني ات نبوده ام اما تو از فضل خود بر من منت نهادي .... خدايا مرا نيز با مقربانت بپذير...

اللهم فبارک لنا في الشهر رمضان ... اللهم اعنا علي صيامه و قيامه و نشطنا فيه الصلوة و لا تحجبنا من القرائة ...

کريم در به روي بي نوا نمي بندد

گشاي در به روي در به دري....

آمين !