بسم رب الشهداء و صديقين

    کبوترها 
           کبوترها
              

             هواي پرزدن دارم...
                  

                     ولي بامن نمي آيد 
                                   نمي آيد .....

                                                 دلم دردا !

ولا يقولو لمن يقتل في سبيل الله اموات بل احياءُ عند ربهم يرزقون ....
اين روزها خيلي حال و هواي شهدا رو داره و دل من دوباره توي سينه بيقراري ميکنه .من دوباره شاکي ام . آره شاکي! از اينکه دير متولد شدم . چرا شاکي نباشم ؟ تا حالا شده احساس يه جامونده رو داشته باشي ؟ هر وقت که ياد اونها که سفر رفتن مي افتي يه غمي توي دلت خونه مي کنه . يه غمي که هر چقدر خودتو به ظواهر و زيبايي هاي دنيا مشغول کني دست از سرت برنمي داره . دلت مي سوزه براي خودت که جاموندي ...(حالا ببين حال اونهايي که دوستهاشون جلوي چشماشون يا توي آغوششون شهيد شدن چيه ؟) دلم براي شهدا تنگ شده . هر چند طلبگي، عالم عشق و حاله اما ، بايد اعتراف کنم :
                                صفايي ندارد ارسطو شدن                           خوشا پر کشيدن ، پرستو شدن
    

      کبوترها 
             کبوترها ...

                          نگاهي زير پا

                                 گاهي اسيران

          قفس ها را 

                                      قفس ها را .....